رشته ی علمی: ستاره شناسی

ابواسحاق ابراهیم بن اسماعیل بن اجدابی، در پایان قرن چهارم ه.ق در اجدابیه که پانزده منزل با طرابلس (لیبی) فاصله داشت، به دنیا آمد و حدود سال 470 ه.ق وفات یافت. او عالمی صاحب نام و صاحب کتاب های مختلفی در زمینه ی انساب، علم بدیع و غیره بود، « الازمنه و الانوار » مشهورترین اثر اوست.

معارف و فرهنگ سنتی عرب های بدوی و ساکنان صحرا درباره ی طلوع و غروب ماه و ستارگان که با تغییرات جوی و فصلی و همچنین کشاورزی پیوند خورده است، بعد ها توسط زبان شناسان مسلمان و ادیبان در کتابهایشان تدوین شد. این موارد به عنوان ازمنه و انواء شناخته شد، در این میان کتاب هایی که باقیمانده و مشهورتر است عبارتند از: کتاب الانواء از ابن قتیبه دینوری، کتاب الانواء از ابوالحسن قرطبی، کتاب الانواء از ابن عاصم و کتاب الانواء از اجدابی.

« انواء » به طور سنتی به گفتن زمان شب، به وسیله ی 28 منزل قمری و تخمینی سرانگشتی از فصول به وسیله ی طلوع شمسی یا غروب کیهانی می باشد. با تدوین آنچه در این زمینه در دسترس بود، اطلاعات قابل ملاحظه ای از مشاهده های علمی، مقدمات ستاره شناسی، جغرافیای فیزیکی و تقویم کشاورزی به دست آمد.

اثر اجدابی یکی از آخرین کتاب ها در زمینه ی « علم انواء » می باشد، دانشی مربوط به منازل ماه و اولین پیدایش نور هر منزل و هر ماه قمری، یعنی دانشی که پدیده های وابسته به هواشناسی و نیز وقایع زمینی را پیش بینی می کرد. این دانش نسل ها حفظ شد و پیشرفت ستاره شناسی را بنیان نهاد.